big cat's diary

Kedilerin insanları soktuğu halleri hepimiz biliriz sanırım. Hatta öyle bir kabiliyetleri var ki krallara değil bakmak, onları tırmalayabilirler bile. İşte biraz önce evdeki absürd halimize bakıp ne zamandır ertelediğim bu bölümü yazmaya başladım. Bir ultra mega rahat koltuk düşünün, iki de minder dibinde. İki insan ve bir kedi var, ne beklersiniz, insanın biri koltukta biri minderde, kedi her halükarda minderde. Öyle mi? Değil!


Mırnacık Pırtık bey koltuğa yerleşmiş minicik minicik, biz sefil insanlarda onun patilerinin dibindeki minderlere oturuyoruz. 


Kedilerin bu gibi kabul etmeye dünden razı olduğumuz densizliklerini bu çatı altında incelemeye devam edeceğiz. 


Bir Garip Orhan Kedi de benim biricik oğluşuma taktığım adlardan biri. Kısaca Orhan dediğim de oluyor.


Kalın sağlıcakla,


mır mır mır

Yağmurlu havalar biz kıçımın insanoğlu için can sıkıcı olduğu kadar sokakta yaşayan hayvanlar için bize sıkıcı olduğundan daha zordur. Biz ıslanırız, bir pezevengin evladı çamurlu duj aldırır, evimize girip ısınırız, kururuz, üstümüzü değiştiririz ve yemek yeriz! Ya onlar?


Yağmurlu havalar sokak hayvanları için sadece tüyleri ıslandığı ve üşütme riskleri arttığı için zor değildir, esas zor olan yağmurlu havada yemek bulmaktır. Konan mama ıslanır ıslanmasına da o mamaya bile razı pek çok pisi ve kuçu dolanır sokaklarda.


İşte bu nedenle yağmurlu günlerde hayvanlar için sokakların kuru köşelerine mama koyun. Onların da canı var ve o canlar açken daha çok üşüyor. Bizim gibi...


Şimdi ben bu saatte mama dağıtmaya çıkıyorum, peki ya siz?